Wrocławskie kamienice

ul. Wrocławczyka 40

2012-02-26T00:30:00.003+01:00

Dzielnica: Śródmieście
Osiedle: Plac Grunwaldzki
Ulica: Michała Wrocławczyka, dawniej: Paulstraße - ulica wytyczona w 1875 roku przez Juliusa Schottländera.

Wrocławczyka 40

Czas na kolejną, po Wrocławczyka 42, kamienicę z najbardziej czarującego "trójkąta" we Wrocławiu. (Mianem czarującego trójkąta określam podwórze kamienic między ulicami Wrocławczyka, Nehringa i Polaka. Jeśli ktoś z Was zna konkurencyjne czarujące podwórze - proszę dać mi znać, chętnie zobaczę na własne oczy ;)).

ul. Wrocławczyka/ul. Nehringa/ul. Polaka - podwórze

Zimowe kamienicowanie to sport ekstremalny. Zwłaszcza w nieodnowionych i przesiąkniętych wilgocią budynkach. Na dworze zimno, w środku jeszcze zimniej. Ma to swój niewątpliwy urok. Przynajmniej przez pierwszą godzinę, póki nie straci się czucia w dłoniach. Później nie zauważyłabym nawet najpiękniejszych stiuków, choćby mi na głowę spadły. W tempie ekspresowym trzeba się było wycofać. Nigdy jeszcze nie cieszyłam się tak bardzo z bliskości mojego szanownego Instytutu. Nawet kawa z automatu smakowała wybornie.

ul. Wrocławczyka 40

Poza tym, że zimno, to na Wrocławczyka 40 jest też ładnie. Typowa dla tej okolicy mieszanka upiornego podwórza, zniszczonej, ale czystej i w miarę dobrze zachowanej klatki schodowej oraz rozpustnie zdobionej fasady. Charakterystyczne balkony kamieniczki (na hydralu nazwano je "sinusoidalnymi") były odświeżane i teraz radośnie świecą... jakąś odmianą fioletu (moim zdaniem to wrzos, ale moja wiedza o wrzosach jest raczej teoretyczna, więc możliwe, że się mylę). Wygląda to dość groteskowo, bo kamienicy trzeba się dłużej przyjrzeć, żeby stwierdzić, że kiedyś najprawdopodobniej cała była w takim kolorze.

ul. Wrocławczyka 40

Kamienica ma bliźniaczkę. Na pierwszy rzut oka - jednojajową (jednocegłową?). ALE. Przez szereg lat mieszkańcy i czas robili, co mogli, by symetria dwóch budynków nie była aż tak urzekająca. Tu ktoś sobie okienko wymienił, tam ktoś pomalował z fantazją, gdzieś obramienie okienne odpadło... I tak Wrocławczyka 40 ma więcej szczęścia niż jej bliźniaczka, w której jeden z balkonów jest od dawna podstemplowany i czeka na cud.

Przepych zdobień fasady (słowo daję, zdobienia po sam dach, och, ach :)) gaśnie w środku. Hol standardowy dla Placu Grunwaldzkiego.

ul. Wrocławczyka 40

Takie same plakiety stiukowe jak na Wrocławczyka 37. Oryginalna posadzka - mocno przykurzona. Skromne zdobienia na suficie. Na ścianach kilka obrzydliwych, koślawych bazgrołów. Schody raczej zniszczone, ale przez użytkowanie, nie celowo - to pocieszające. Dużo oryginalnej stolarki drzwiowej, gdzieniegdzie piękne szybki. Miło do samego - również zamieszkanego - strychu. Dopiero widok z okien na podwórze odbiera oddech na dłuższą chwilę...

Mimo czarującego trójkąta - kamienica jest piękna. Z rumieńcami na twarzy (emocje + zimno) zapraszam do galerii! Dla ceniących komfort ;) pokaz slajdów, a dla miłośników szczegółu - tradycyjna galeria.

ul. Prusa 5a

2012-02-11T21:06:00.002+01:00

Dzielnica: Śródmieście
Osiedle: Ołbin

Ulica: Bolesława Prusa, dawniej: Lehmdamm

ul. Prusa 5a

Kryzys pogodowy, który zawitał do Wrocławia już jakiś czas temu, delikatnie mówiąc nie sprzyja robieniu zdjęć. Dziś więc zapraszam na relację z wycieczki, która miała miejsce jeszcze zanim temperatura spadła do tych... wybitnie absurdalnych wartości.

Ludzie gadają, że Prusa 5a załapała się na remont przy okazji odnawiania sąsiedniej półkolistej kamienicy. Możliwe. Jak widać, był to dobry pomysł - efekt się potęguje. Było tak.

ul. Prusa 5a

Kamienica jest narożna, ma 4 piętra, "z fantazją" rozmieszczone balkony i spory wykusz od strony ulicy Prusa. Ale przede wszystkim: ma wieżyczkę ;)! A na czubku wieżyczki sokole oko - lub, jak w moim przypadku, teleobiektyw - dostrzeże chorągiewkę z dwiema datami. I już wiemy, że kamienicę wybudowano w 1902 roku, a remont przeszła w 2006. Kto był autorem projektu? Czy był to Wilhelm Heller, jak w przypadku jej efektownej, półkolistej sąsiadki? Niestety, nie znalazłam żadnych informacji na ten temat. Prusa 5a z pewnością nawiązuje stylem do Hellerowego dzieła. Okna na każdym piętrze są dekorowane w inny sposób, a wśród motywów przewijają się m. in. liście i owoce kasztanowca. Brzmi znajomo? ;) W ogóle należy podkreślić, że fasada tej konkretnej kamienicy żyje własnym życiem. Chciałam Was zachęcić (bo zmusić nie mam jak, ale gdybym tylko mogła...) do uważnego przyjrzenia się detalom fasady - warto! Początkowo sądziłam, że kaczuszkowy kolor nieco przygasza i spłaszcza to całe szaleństwo. Jednak z drugiej strony... gdyby to wszystko mocniej zaakcentować... oczopląs murowany.

ul. Prusa 5a

Cieszy mnie bardzo, że w całym budynku wymienione zostały okna i to na takie, które nawiązują do stylu kamienicy (może to nawet wierna kopia? Tego już nie wiem, wszystkie dostępne mi zdjęcia kamienicy przed remontem są zbyt kiepskiej jakości, bym mogła to stwierdzić).
W środku spokojniej. Hol i klatka schodowa "gładkie", z czasów świetności została posadzka. Schody całkiem przyjemnie odświeżone. Gdzieniegdzie oryginalna stolarka drzwiowa. Czysto, jasno, przestrzennie, cicho. Nawet od strony podwórza podejrzany porządek ;). Na stronie Zarządu Inwestycji Miejskich znalazłam taką informację: "Remont budynku przy ul. B. Prusa 5, 5a i ul. Świętokrzyskiej 57 wykonano w ramach Pilotażowego Programu Rewitalizacji Miasta Wrocławia. W zabytkowej kamienicy wyremontowano elewację wraz z ociepleniem, wyremontowano dach, klatki schodowe i piwnice. Zakres prac objął wykonanie przyłącza c.o i węzła cieplnego oraz rozprowadzenie instalacji c.o., elektrycznej klatek schodowych, odgromowej, domofonowej i RTV. W budynkach łącznie jest 51 mieszkań i 5 lokali usługowych." Brzmi tak pięknie, aż trudno uwierzyć. Kiedy odwiedzałam tę kamienicę, jedno z mieszkań było na sprzedaż... Hm. Jak coś, to urodziny mam 29. kwietnia. ;)))

ul. Prusa 5a - GALERIA

Zapraszam do galerii. Dziś wielka innowacja na blogu - slideshow. Mam wrażenie, że ten sposób przeglądania zdjęć będzie wygodniejszy. Mylę się, czy mam rację ;)? Tak na wszelki wypadek zamieszczę również tradycyjną wersję galerii z której z czasem planowałam zrezygnować. Proszę o opinie!

ul. Świdnicka 19

2012-01-14T19:10:00.001+01:00

Dzielnica: Stare Miasto

Osiedle: Przedmieście Świdnickie, Stare Miasto
Ulica: Świdnicka, dawniej: Schweidnitzer Strasse, Neue Schweidnitzer Strasse - jedna z najstarszych ulic we Wrocławiu. Jej pierwszy odcinek wyznaczono w 1240 roku, a od 1823 roku ulica sięgała już do obecnej ul. Powstańców Śląskich.

Świdnicka 19

Kiedy umieściłam na Facebooku zdjęcie fragmentu fasady tej kamienicy, okazało się, że nikt nie wie, nikt nie widział, nikt nie zna. Jak można nie kojarzyć kamienicy, która stoi przy ul. Świdnickiej - blisko Rynku, a na dodatek na rogu? Jedna z komentujących zdjęcie chyba znalazła powód: Solpol. Nie będę pisać, jak strasznie nie podoba mi się i Solpol I i Solpol II - wiadomo, wszystko kwestia gustu, a mój już trochę znacie, więc powtórka z rozrywki jest tu zbędna. Pastwić się powinnam raczej nad tym, kto zadecydował, że Solpol będzie doskonale wyglądał w sąsiedztwie dawnego domu handlowego firmy M. Gerstel. Cóż... nie wygląda.

ul. Świdnicka 19 - kamienica frontowa

Budynek zaprojektował architekt A. Wedemann. Realizacja całości projektu (razem z oficynami) przypadła na lata 1903 - 1910. Fasada kamienicy frontowej została wykonana z piaskowca. A co robi piaskowiec? Brudzi się! Dlatego mało kto zwraca uwagę na cudne detale. Po prostu ich nie widać. Sama nie zwróciłam uwagi na znaczną ich część (dopiero po zrobieniu zdjęć przeżyłam olśnienie w stylu "co ja paczę"...). A kiedy odkryłam, że charakterystyczny, półkolisty wykusz i kilka innych elementów fasady jest pokrytych blachą, poczułam się jak bohaterka "Wakacji z duchami" - na tropie tajemnic ;)! Tyle razy patrzyłam na ten budynek i byłam święcie przekonana, że to po prostu ciemniejsza farba/tynk. Blacha najprawdopodobniej jest miedziana, ale na oko trudno stwierdzić ("Na oko, to chłop w szpitalu zmarł" - jak mawia moja Babcia... ;)).

ul. Świdnicka 19 - obiekt chroniony ;)

Kamienica przy Świdnickiej 19 powstała z myślą o sklepach i biurach. Niestety, ten typ użytkowników kamienic tak ma, że nie umie żyć w symbiozie, tylko bezczelnie pasożytuje. Wielość wątpliwie estetycznych napisów jest przytłaczająca. Nie wiem nawet, czy taka reklama przynosi zamierzony efekt. Z całą pewnością psuje widok.
W środku przestronnie i jasno. Kinkiety na ścianach, piękna klatka schodowa (ponoć modrzewiowa), zdobione balustrady. I ciąg dalszy reklamowego bazaru.

Dzięki planom reanimacji ul. Świdnickiej nie tracę nadziei, że dom handlowy M. Gerstel jeszcze przejrzy na oczy.

Zerknijcie na to, co dla Was wypatrzyłam :).

Rozbrat 4

2011-12-04T23:12:00.007+01:00

Dzielnica: Śródmieście

Osiedle: Ołbin

Ulica: Rozbrat, dawniej: Bockstrasse, od Emanuela Bocka (20 VII 1841- 5 IV 1900) wrocławskiego radcy miejskiego.

ul. Rozbrat 4

Rozbrat można przejść różnie. Słyszałam, że niesłabnącą popularnością cieszy się styl "szybko i z duszą na ramieniu" ;). Ja pokonałam tę ulicę w typowy dla siebie sposób, czyli z głową zadartą do góry i półotwartym z zachwytu otworem gębowym. Secesja, dużo secesji, pięknej secesji! A jakiej zniszczonej...

ul. Rozbrat 4

Kamienica nr 4 miała wyglądać inaczej. Niestety, wygląda tak. Źródłem mojej frustracji jest obleśny maszkaron, który góruje nad cała budowlą. Zważywszy na to, że autor projektu - Maks Bock - był równocześnie właścicielem posesji, to boję się pytać, co trzeba mieć pod czaszką, by sobie takim czymś własną fasadę... ozdobić?! Na nic się zda przepiękny portal wejściowy porośnięty szalonym kwieciem. Ja cały czas pamiętam, że w tym ogrodzie jest satyr :P! Oryginalny projekt wydaje mi się też zwyczajnie ciekawszy, zwłaszcza na dachu "coś się działo". No i ten balkonik pod obleśnym satyrem też jest jakiś wybrakowany, ale to koniec marudzenia. Podoba mi się wydzielony pion klatki schodowej i lizeny ozdobione kobiecymi maskami. Po wejściu do bramy - praktycznie nie ma holu! Wchodzi się od razu na schody - i bliższym przyjrzeniu się oknom na klatce schodowej można stwierdzić, że szybki są zielone. Absyntowe!

ul Rozbrat 4 - okna na klatce schodowej

A że Rozbrat 4 to secesja pełną gębą, to na korytarzu jest też wróżka. Z pewnością kiedy światło pada pod odpowiednim kątem - jest zielona ;). Lata świetności ma już wprawdzie za sobą, ale sam fakt, że coś takiego się tu uchowało... Zaskoczyło mnie to, przyznaję. Bo tak poza tym, klatka schodowa to obraz nędzy i rozpaczy. Schody należą do tych "roztańczonych" modeli, gdzie każdy stopień chyli się pod innym kątem a ściany to bogactwo tekstur łuszczącej się farby.

ul. Rozbrat 4 - stiukowa nimfa

Napawanie się urodą kamienicy przerwał mi jakiś zalotny romski samiec, który postanowił mnie uwieść tęskną pieśnią i zalotnymi spojrzeniami. To był ten moment, kiedy należało dokonać taktycznego odwrotu. Ale trochę zdjęć z tego wypadu mam, więc zapraszam do galerii :).

Plac Teatralny 1/2

2011-11-12T02:18:00.011+01:00

Dzielnica: Stare Miasto
Osiedle: Stare Miasto
Ulica: Plac Teatralny, dawniej: Zwingerplatz

Plac Teatralny 1/2

Kamienica Sachsów z zewnątrz mnie nigdy nie zachwycała. Złośliwi powiedzą, że widać za mało zniszczona ;), ale nie, nie w tym rzecz. Jest za duża jak na mój gust i przez to wygląda trochę jak kamienicowy blok. Na dodatek zrobiła się popularna (a fu!;)). W mieszczącej się niegdyś w kamienicy "Café Fahrig" - jednej z najpopularniejszych wrocławskich kawiarni z początku XX wieku - pijał kawę Eberhard Mock, bohater kryminałów Marka Krajewskiego. Oprócz tego, budynek ma własną "kryminalną" historię. Życie w dawnym pałacu czynszowym Sachsów do łatwych nie należy. Kamienica przez lata była własnością miasta. W 2003 roku przeszła w ręce Stronnictwa Demokratycznego. Kiedy okazało się, że SD jako partia polityczna nie może czerpać zysków z wynajmu, kamienicę przejęła Fundacja Samorządność i Demokracja. Następnie kamienicę odkupiło trzech biznesmenów. I tu zaczęły się problemy lokatorów. Zainteresowanych odsyłam do artykułów w internecie. Ile stron, tyle wersji. Mieszkańcy twierdzą, że nowi właściciele utrudniają im życie - odcinając gaz, ogrzewanie - bo chcą ich z kamienicy usunąć, eksmitować, przenieść do lokali zastępczych w... Siechnicach. Właściciele mówią, że budynek wymaga natychmiastowego remontu, wymiany instalacji etc. i stąd prośba o opuszczenie mieszkań. Nie znam sprawy osobiście, jedynie o niej czytałam. Nie chcę więc rzucać brzydkich podejrzeń, wszak każdy swój rozum ma i wnioski wyciągać umie. I lubi.

Kamienicę Sachsów zaprojektował architekt Karl Schmidt na zamówienie Moritza Sachsa i jego syna Leopolda. A Schmidt byle kim nie był - w swoim portfolio mógłby umieścić m. in. zabudowę wrocławskiego ZOO, budowle na Wzgórzu Partyzantów, a także przebudowę i rozbudowę Opery Wrocławskiej. Ach, gdyby tylko miał portfolio... ;). Budynek postawiono w latach 1870-1873 w miejscu w którym wcześniej stał szpital Bożego Ciała i kaplica Trójcy Świętej (więc wszystko wskazuje na to, że kamienica powinna być nawiedzona :P). Kamienica Sachsów składa się z dwóch 4-kondygnacyjnych kamienic o wspólnej elewacji w neorenesansowym stylu: narożnej kamienicy przy ul. Świdnickiej 36/Placu Teatralnym 1, oraz kamienicy przy Placu Teatralnym 2. Tak więc powstał kolos i to o wysokim standardzie i z siedmioma (!) klatkami schodowymi. Sachsom odebrano budynek w 1933 roku, po dojściu NSDAP do władzy. Po wojnie budynek, hm, "wyremontowano", więc utracił sporo ze swojego przepychu.

Powiem Wam, że o ile opakowanie mnie nie zachwyca, to zawartość Kamienicy Sachsów szturmem podbiła moje serce. Na punkcie tej klatki schodowej po prostu oszalałam.

Plac Teatralny 1/2 - klatka schodowa

Nie wymyśliłabym czegoś takiego nigdy w życiu. Jest idealna w każdym calu. No, prawie. Humanoidom, które zabazgrały tam każdy centymetr kwadratowy ściany życzę... źle. Mam nadzieję, że was szlag trafi, bo dawno czegoś takiego nie widziałam. To wygląda, jakby ktoś na tydzień zamknął tam stado małp z markerami. Gdybym mogła was wszystkich, psuje brzydkie, wysłać na ciężkie roboty do kamieniołomów, to byłby to z mojej strony akt łaski, bo przyjemniej by was było eksterminować.
Przeszklona spiralna klatka schodowa prowadzi na ostatnie piętro budynku. Ponoć niegdyś mieściły się tam pokoje służby.

Para Młoda

Główna klatka schodowa to już poważna rozpusta dla oczu. Dlatego kiedy napisała do mnie pani Joanna, już szczęśliwa mężatka :), z pytaniem czy mogę polecić jakąś ładną klatkę schodową na sesję ślubną, nie miałam żadnych wątpliwości. To miejsce ma w sobie ogromny potencjał. Nie znam się na fotografii, ale widziałam, co dobry fotograf jest w stanie wyciągnąć z tych schodów ;). Pani Joanna była na tyle miła, że zgodziła się udostępnić mi efekt sesji. Podziwiajcie - zdjęcia profesjonalne, miejsce magiczne, a Para Młoda - jak należy, piękna i młoda :) (raz jeszcze, wszystkiego najlepszego na Nowej Drodze Życia, kochani!).

Mieszkańcy budynku zdają się przyzwyczajeni do widoku aparatów fotograficznych czających się na "ich" klatce schodowej. Spędziłam tam ponad godzinę i ciągle miałam wrażenie, że coś przeoczyłam, że czegoś nie obfotografowałam, że czegoś nie zdołam Wam pokazać. W końcu doszłam do wniosku, że nie ma rady - będziecie musieli wybrać się tam kiedyś sami, by zobaczyć to wszystko na własne oczy. Uwaga, ta kamienica uzależnia. Ale robi to tak wdzięcznie... ;) Serdecznie zapraszam do galerii!

Wszystkich Świętych, czyli z wizytą u Juliusa Schottländera

2011-11-02T12:19:00.000+01:00

Dziś nie będzie o kamienicach, a o kimś, dzięki komu te kamienice mamy i o kim bez wahania można powiedzieć, że był jednym z dobrych duchów (tylko bez czarnego humoru, proszę...) tego miasta. W Dzień Wszystkich Świętych postanowiłam zajrzeć na cmentarz żydowski przy ul. Ślężnej, gdzie pochowany jest Julius Schottländer.

Urodzony w Ziębicach, ale "wrocławianin z wyboru" ;). W 1908 roku zamieszkał w Hartlieb czyli dzisiejszych Partynicach w neorenesansowej rezydencji, reprezentacyjnym pałacu (niestety zniszczonym i rozgrabionym w 1945 roku). Był właścicielem dóbr ziemskich - w jego posiadaniu były: Wysoka, Suchy Dwór, Bledzów, Stary Śleszów, Biestrzyków, Karwiany, Kowale, grunty w Borku i Ołtaszynie. Był także właścicielem źródła i pijalni wód mineralnych w Karlovych Varach (Karlsbad). Julius Schottländer był fundatorem Parku Południowego i pawilonu nad stawem oraz Domu Opieki Społecznej. Przed wojną był patronem obecnej ulicy Karkonoskiej. Kim on nie był, człowiek-orkiestra...

Ale nie to nas ;) obchodzi najbardziej.

Był właścicielem 35 kamienic. W latach 1875-1879 rozpoczął zabudowę miejską w rejonie dzisiejszego Placu Grunwaldzkiego: wytyczył dwie ulice, które nazwał Paulstraße i Gertrudenstraße (dziś Michała Wrocławczyka i Benedykta Polaka). Bywam tam bardzo często i za każdym razem cieszę się, że Schottländer miał tak dobry pomysł. Gdyby nie te ceglane cuda, kto wie, co by powstało między absurdalnym Instytutem Matematyki, kosmicznym Instytutem Informatyki, bunkrowatą Biblioteką Uniwersytecką, a ultranowoczesnym Pasażem Grunwaldzkim...?

Dziękuję panu, panie Schottländer :)


Grobowiec rodziny Schottländer

Grobowiec rodziny Schottländer


Znicze - nasza tradycja...

... i kamyki - jego tradycja :)

ul. Prusa 5 / ul. Świętokrzyska 57

2011-10-11T01:31:00.001+02:00

Dzielnica: Śródmieście
Osiedle: Ołbin

Ulica: Bolesława Prusa, dawniej: Lehmdamm
Świętokrzyska, dawniej: Kreuzstrasse

ul. Prusa 5 / ul. Świętokrzyska 57

Dziś znów trochę mainstreamu, ale w tym najlepszym wydaniu: "okrągła" kamienica z Prusa - myślę, że znajoma większości mieszkańców Wrocławia. Wybudowana w 1902 roku, a rewitalizowana w 2006. Jest wpisana do rejestru zabytków. Wśród zbiorów Wratislaviae Amici można znaleźć projekt fasady - trzeba przyznać, że architekt Wilhelm Heller stworzył coś niezwykłego. Te wszystkie zdobienia i oczywiście sam kształt kamienicy! Cała okolica jest bajkowa: tu szalejąca secesja (ul. Przeskok i ul. Rozbrat), tam upiorna ruina, zabytkowe witryny, a na dokładkę śpiewający, zalotny Rom. Przynajmniej ja takiego spotkałam... Krasnale też już mamy, więc brakuje gigantycznych grzybów, mówiących zwierząt i podwójnej tęczy, ale przecież miasto się rozwija, więc nie traćmy nadziei.

ul. Prusa 5 / ul. Świętokrzyska 57 - fasada

Gdyby ktoś kazał mi odtworzyć wygląda kamienicy z pamięci, zapewne powiedziałabym, że ma cztery symetrycznie ułożone wykusze. Ale nie ma. Ma dwa dwa wykusze z balkonami na środku budynku + trzeci od strony ul. Świętokrzyskiej, bez balkonów + do tego trzy balkony od strony ul. Prusa. Szukanie symetrii w secesji na ogół nie ma sensu ;), ale jeśli ktoś by jednak był zainteresowany, to polecam przyjrzeć się układowi okien ostatniej kondygnacji przed strychem oraz parterowi.

ul. Prusa 5 / ul. Świętokrzyska 57

Zwiedzanie zaczęłam od bramy przy ul. Prusa 5. Moje bardzo subiektywne rozczarowanie. Czysto, pusto, olejno, świeżo i ani śladu tej kamienicowej magii. Podejrzewam, że lokatorzy są bardzo zadowoleni z tak "czystej, pustej, olejnej i świeżej" klatki schodowej, bo przed renowacją kamienica wyglądała tragicznie już z zewnątrz, a co się działo w środku, to wolę nie myśleć. Ale ja nie jestem lokatorką i sobie ponarzekam. Widząc taką fasadę, człowiek ma nadzieję - ba, jest przekonany! - że i w środku coś ładnego zobaczy, a tu... :/. Wyszłam na podwórze nieco zdegustowana. I znów: podwórze też "odchamili", jest czysto i ... poprawnie. Dopiero w bramie przy ul. Świętokrzyskiej można było powiedzieć co najmniej "ojej": uwaga, te stiuki skradną Ci serce :P!

ul. Świętokrzyska 57 - hol

Po prostu cudowne. Kontynuacja jesiennego motywu znajduje się na poręczy przy schodach. Można powiedzieć, że te kasztany mnie zmiękczyły :P. Bez dwóch zdań, "okrągła kamienica z Prusa" to absolutny must see dla każdego zwiedzającego Wrocław.

Zapraszam do galerii!

Blog Forum Gdańsk 2011

2011-10-03T23:44:00.000+02:00

Dziś otrzymałam maila z potwierdzeniem mojego uczestnictwa w Blog Forum Gdańsk 2011. Czeka mnie podróż pociągiem przez całą Polskę i dwa dni pełne dokształcających atrakcji. Jak mawiał mój wykładowca: jak każdy student, będę symulować inteligencję i znajomość tematu. Skorzystam także z "przerwy kawowej" i spożyję "lunch", by nie odstawać nadmiernie od towarzystwa. Jako uczestnik imprezy, winnam wkleić na moim blogu nie co innego, jak "vlepkę". Do vybo..., hm, do wyboru miałam dwie - różową i niebieską. Żadna mi tu kolorystycznie nie pasuje, ale niebieski po prostu lubię - jak ponoć większość społeczeństwa. Jest w programie konferencji kilka rzeczy na które bardzo się cieszę. Które? Nie powiem, by nie zapeszać. ;)

ul. Traugutta 121

2011-09-23T16:42:00.002+02:00

Dzielnica: Krzyki
Osiedle: Przedmieście Oławskie

Ulica: Romualda Traugutta, dawniej: odcinek zachodni - Wallgasse, odcinek wschodni - Weingasse; po włączeniu Przedmieścia Oławskiego od Wrocławia w 1808 roku połączono obie drogi i nadano im nazwę Klosterstraße (ul. Klasztorna) - od znajdującego się tam klasztoru Bonifratrów.

Traugutta 121

Mam nadzieję, że nie przyzwyczailiście się zbytnio do wyremontowanych i posprzątanych kamienic. Drodzy Państwo, dziś idziemy na Traugutta. Fatalna reputacja słynnego wrocławskiego Trójkąta Bermudzkiego to kula u nogi dla tych okolic. Trójkąt był niebezpieczny, owszem, ale lata temu. Teraz w zasadzie nie różni się poziomem przestępczości od wielu innych dzielnic (nie mogę teraz znaleźć dokładnych danych, czytałam kiedyś taki raport w jednej z gazet... Jak odszukam, to tu wrzucę.) I wcale nie chodzi tu o to, że w innych dzielnicach przestępczość wzrosła ;). "Na mieście gadają", że ci, przez których ludzie znikali w Trójkącie, albo już nie żyją, albo siedzą w więzieniu. Nie wiem, ile w tym prawdy. Spacery po Trójkącie uwielbiam i nigdy nie spotkało mnie tam nic złego. Może po prostu mam szczęście, a może zła sława miejsca to już tylko legenda. Ale legenda straszy, więc nie wiem, czy kiedyś doczekamy się projektu rewitalizacji Traugutta.

Kamienica nr 121 jest znana ze swojej odwiecznej apteki. "Apteka Pod Słońcem" mieści się tam od 1 czerwca 1896 roku! Warto zajrzeć do środka, gdyż zachowało się tam oryginalne wyposażenie. Nawet jeśli nie w 100%, to klimat jest i tak niesamowity - przez chwilę można się poczuć jak w "Apotheke zur Sonne". Do tego przemiły i cierpliwy personel, który przywykł już do stanu osłupienia, w jaki wprowadza klientów tak niezwykły interier i traktuje ich z wielką wyrozumiałością ;) (uprzedzając pytania: nie, to nie jest reklama i nikt mi za to nie płaci ;) - po prostu lubię to miejsce). W holu kamienicy czają się straszliwe węże Eskulapa. Niestety, nie odstraszyły chuliganerii, która podprowadziła dwie drewniane bramy... Ściany w holu w ogóle wyglądają, jakby coś je poobgryzało. Tak do wysokości 1,80 m dewastacja przybrała najwymyślniejsze formy. Wyżej jest po prostu strasznie brudno.

ul. Traugutta 121 - ciepłe powitanie

Domofon i drzwi czekają dopiero przy wejściu na klatkę schodową. Na szczęście, wyglądam niepozornie i nieszkodliwie, więc udało mi się wejść do środka. A w środku... egipskie ciemności. Gdzieś w oddali, z zejścia do piwnicy, majaczy światło jednej żarówki. Druga tkwiła dopiero przy schodach. Dopiero po chwili zdałam sobie sprawę z tego, że z góry też dochodzą wątłe promienie światła - jest świetlik, ale tak brudny, że trudno wymagać, by spełniał swą rolę. Gdyby nie statyw i dłuuugi czas ekspozycji, nie uwieczniłabym parteru kamienicy.

ul. Traugutta 121 - parter i światłości z piwnicy

Intrygowało mnie to oświetlone zejście do piwnicy. No i sama piwnica, oczywiście. Chciałam do niej zejść (znowu - nie było drzwi, może przydały się tej samej osobie, co te z bramy?), ale zniechęciło mnie małe wysypisko WSPÓŁCZESNYCH śmieci. No gdyby jeszcze jakieś osady dziejów, to co innego...;).

Ciemno i brudno - tak właśnie było. Dlatego wyobraźcie sobie moje wzruszenie, gdy w okolicach pierwszego lub drugiego piętra - nie pamiętam już dokładnie - napotkałam jedną z lokatorek, która z ogromnym zapałem szorowała podłogę, ściany, poręcze, okna wychodzące na "straszliwy studnio-szyb" (taki sam jak na Gajowej 36!), ogólnie: wszystko, co było na "jej" piętrze. Myślałam, że ją uściskam :P. Stary i zniszczony budynek to jedno, ale stary, zniszczony i zasyfiony budynek... to całkiem inna sprawa. Na kolejnym piętrze trochę ładnej, oryginalnej stolarki drzwiowej, najwyraźniej odnawianej przez lokatorów - z całkiem dobrymi rezultatami. Ale choćby te drzwi ozłocili, to wiele to klatce nie pomoże. Kamienica "z historią" po prostu rozkłada się od środka. Co tam od środka, nawet i fasadzie się dostało! Ząb czasu ją nadgryzł.

ul. Traugutta 121 - ząb czasu robi ooomnomnomnom...

Przyznam, że trochę się rozczarowałam. Możliwe, że bywając często w aptece wyrobiłam sobie błędne przekonanie, że całej kamienicy jakoś się powodzi. Tak wyglądała na początku XX wieku.

Zapraszam do galerii!

PS W ramach ciekawostki. Wiecie, że wrocławski Trójkąt Bermudzki inspiruje ;)? Polecam utwór wrocławianina Lecha Janerki "Strzeż się tych miejsc". Dla miłośników innej stylistyki muzycznej są covery w wykonaniu Lao Che i Fading Colours.

ul. Świdnicka 39

2011-09-19T11:26:00.000+02:00

Dzielnica: Stare Miasto

Świdnicka 39

Po wizycie w snobistycznej (pamiętacie tę bezpańską płytkę marmuru leżącą na korytarzu?) kamienicy na Gajowej, postanowiłam kontynuować trend kamienic ładnych a powabnych. Dziś będzie wręcz mainstreamowo! Nie dość, że Świdnicka, to jeszcze tak popularna, aż strach. Bez obaw jednak, mam dla Was na deser mały ekskluziff...

W fasadzie najbardziej urzekł mnie straszliwy dziad i dwa zębate sępy. Przynajmniej na pierwszy rzut oka tak to wyglądało. Maszkaron maszkaronem, ale te... sępy, gryfy, smoki, diabli wiedzą co... Nie wiem, co autor miał na myśli i chyba nie chcę wiedzieć. Upiorne, powiadam Wam.

ul. Świdnicka 39 - uśmiechnięte stwory

Brama czaruje secesyjką. Obgryzioną secesyjką - kilka ozdobnych liści już się komuś przydało. W holu największą niespodzianką jest pracujący tam przesympatyczny pan portier. Uwaga - pan ten wie bardzo dużo o budynku i jest prawdziwym kamienicowym pasjonatem :)! Po wytłumaczeniu się po co mi te zdjęcia i szczegółowej spowiedzi z kamienicowych poczynań, mogłam przystąpić do fotografowania tak popularnej na wielu portalach wrocławskich i fotograficznych klatki schodowej. Nie będę marudzić, że znane, że popularne, że to już było. Klatka schodowa przy Świdnickiej 39 jest piękna. I tyle.

ul. Świdnicka 39 - klatka schodowa

Po zwiedzeniu wszystkich pięter i podwórza okazało się, że kamienica skrywa jeszcze różne ciekawostki w piwnicach! A co najlepsze: mogę tam zajrzeć :)! Zdaję sobie sprawę z tego, że może nie każdy chciałby skorzystać z takiej szansy... Ale teraz już nikt nie musi ryzykować cennego zdrowia ;) - byłam i obfotografowałam.

Drzwi do piwnicy są prawdopodobnie tak stare, jak cały budynek. Remont by im nie zaszkodził, ale i bez tego - robią wrażenie. Gruba, zdobiona blacha. Gdzieniegdzie udekorowana niecnymi poczynaniami rdzy. Schody są - uwaga, uwaga - wykute w kamieniu! Toż to perwersja jakaś!

ul. Świdnicka 39 - kamienne schody widziane od dołu

Sama piwnica jest bardzo przestronna. Drzwi do poszczególnych pomieszczeń pokazują, jak grube są ściany: bardzo grube ;). Dzięki temu, klaustrofobiczna obawa, że oto zaraz wszyscy zginiemy, bo budynek się zawali, nie zdążyła nawet zaistnieć w mojej głowie. Zwiedzanie piwnicy zakończyło się motywem jak z Monty Pythona - nikt się tego nie spodziewał. W dwóch pomieszczeniach z sufitu zwisają dorodne stalaktyty!

ul. Świdnicka 39 - jaskinia świdnicka ;)

Portier wyjaśnił mi, że woda dostaje się tutaj przez popękaną nawierzchnię podwórza i najwyraźniej wypłukuje COŚ ze skał. Ponoć ktoś robił tam zdjęcia przede mną, ale nie widziałam ich na żadnym portalu, więc: enjoy! Dzięki takim sytuacjom, zwiedzanie kamienic nigdy nie ma szans mi się znudzić. Teraz czekam na piwnicę w stylu jaskini solnej, albo na strych z nietoperzami i wampirem.

Zapraszam do galerii!

PS 1. Podczas focenia kamienicy udało mi się uchwycić coś takiego. :)

PS 2. Na koniec przejaw dziennikarstwa obywatelskiego. Na Świdnickiej było w ostatnim czasie włamanie. Jakiś heros odgiął drzwi i wybrał się na poszukiwanie skarbów. Poniżej fotka z kamery znajdującej się na korytarzu. Znaszli ten matoł? ;] Zdaję sobie sprawę z jakości zdjęcia...

Gajowa 36

2011-09-12T23:41:00.003+02:00

Dzielnica: Krzyki

Osiedle: Huby
Ulica: Gajowa, dawniej: Herdain Strasse - początkowo trakt prowadzący do wsi Herdain (Gaj); po przyłączeniu wsi do miasta, trakt nazwano po prostu Herdain Strasse. Za rok wytyczenia ulicy przyjmuje się 1910, choć pierwsze zabudowania pojawiły się tam znacznie wcześniej.

Gajowa 36

Lubię Gajową, bo nie pozwala się nudzić. Tu wrak kamienicy, tam remont i styropianizacja, tutaj balkon spadł, a na drugim piętrze ktoś pomalował okna na seledynowo. Moc atrakcji. Ale żeby nie było, że na Gajowej to tylko "klimaty dla koneserów-ekscentryków", to dziś chciałam Wam pokazać czyściutką i odremontowaną kamieniczkę numer 36. Nie wiem, nad czym się najpierw zachwycać. Może w ramach rozgrzewki, zacznę od bramy. Witrażowe szybki są lepiej widoczne dopiero z holu (oczywiście przy zgaszonym świetle). A szkoda, pewnie wiele osób je codziennie mija i nawet nie spojrzy.

ul. Gajowa 36 - witraż w bramie

Drzwi, pomimo sporych gabarytów, wydają się niezwykle lekkie. Są podszyte secesją i wypełnione szybkami ;) - to pewnie dlatego. Szkoda, że nie zadbano o okna: w budynku panuje wesoła dowolność. W dwóch miejscach zachowały się oryginalne okna z niespodzianką: rolety ze zdobionymi maskownicami! Niestety, z daleka wygląda to, jakby zostały pomalowane farbą "na gładko", razem z oknami. Co gorsza, tak pewnie było. Ech, widzę oczami wyobraźni, jak wydobywam je spod tej farby...

ul. Gajowa 36 - roleta z maskownicą

Fasada skutecznie odciąga uwagę od okiennych ekscesów. Ta kamienica ze swoim bogactwem ozdób (anioły, kobiety, girlandy, wieńce, bordero-szlaczki - co jeszcze?!) i ciekawym dachem to zdecydowanie lokalna perełka. Nie mogę jednak odżałować, że nie przywrócono okrągłego okienka na szczycie (bo podejrzewam, że takie tam właśnie było?). Nawiązywałoby pięknie do lekkich drzwi wejściowych.

ul. Gajowa 36 - fasada niemal w całości

Co kamienica nr 36 ma w środku? Ano, poza panem, który roztaczał wokół siebie aromat wody ognistej, korytarz miał także ładne kafle, duuuużo miejsca i ciekawie połączony hol z bramą wjazdową. Trochę ładnych stiuków, świetlik nad klatką schodową i okna z korytarza wychodzące na jedną z tych charakterystycznych "studni", jakie często można spotkać w kamienicach. Nie wiem, jak to się fachowo nazywa, ale to jedna z niewielu rzeczy w kamienicach, jakie są w stanie przerazić. Zazwyczaj to okna z łazienek lub korytarzy wychodzą na ten taki niewielki, czworokątny... szyb? (Królestwo dla tego, kto mi powie, jak się TO nazywa ;)). Na dole beton i osady dziejów (jem właśnie kolację, więc nie będę się wdawać w szczegółowe analizy), a na kolejnych piętrach okna, o których lokatorzy albo dawno zapomnieli (szyby zamalowane lub tak brudne, że na jedno wychodzi), albo w ogóle z premedytacją je zamurowali. Sama bym tak pewnie zrobiła i jeszcze zastawiła to miejsce po oknie szafą. Brrr, ile w takim CZYMŚ musi być pająków...

Co poza tym? Na parapecie jednego z takich okien leżała sobie nonszalancko płytka z marmuru. Nie ma co, na bogato, marmury się poniewierają... ;). Na oryginalnej stolarce drzwiowej znów znalazłam symbol cyrkla. A gdy fotografowałam fasadę przyglądał mi się ten - również nonszalancki, widać po wąsach - jegomość...

ul. Gajowa 36 - czarujący mieszkaniec

Zapraszam do galerii!

ul. Łódzka 14

2011-09-03T00:17:00.002+02:00

Dzielnica: Krzyki

Osiedle: Huby
Ulica: Łódzka, dawniej: Kantstrasse.

Łódzka 14

Słońca i słoneczniki, skuty napis z datą wybudowania (1908?) i resztki szyldu-napisu - to wszystko nic. Ta wieżyczka! Patrzymy na siebie codziennie - choć od skrzyżowania Łódzkiej z Wesołą dzieli mnie kilka przecznic, to z czwartego piętra mojej betonowej fortecy doskonale ją widać. Kiedy byłam mała, tak mała, że moje pojęcie o odległościach oraz orientacja w terenie skakały jeszcze z dywanu na podłogę ;), często siadałam na blacie kuchennym i patrzyłam przez okno na tę wieżyczkę. Ach! Disney'owski pałac, ani chybi! Może gdybym się z kimś podzieliła moim bajkowym spostrzeżeniem, to ktoś litościwie by mi wyjaśnił, że żaden pałac, a "stara rudera, którą mijasz, jak chodzisz z babcią na pocztę". Jak się ma metr wzrostu, to rzadko się patrzy aż tak wysoko. Tym sposobem, mój bajkowy pałac długo pozostawał wyrwany z kontekstu. Nie pamiętam, kiedy "to" do mnie dotarło. Najważniejsze, że nie byłam ani trochę rozczarowana :).

Zależało mi, żeby tam zajrzeć. Logiczne więc, że zawsze było zamknięte. Nikt nie wchodzi, nikt nie wychodzi, a przecież nie będę pół dnia ze smutną miną pod bramą sterczeć, bo mi jeszcze przechodnie na chleb zaczną dawać :/. Cały czas mam potężne opory przed dzwonieniem do lokatorów z prośbą, by mnie wpuścili (jestem człowiekiem starej daty ;) i wolę widzieć mojego rozmówcę). Dzięki tym swoim oporom zasadzałam się na tę kamienicę chyba ze dwa miesiące. No nie codziennie, ale... wiecie, ta niepewność "A może dziś, a może za godzinę? Pójdę, zobaczę..." :P. W końcu zrezygnowałam. Trzeba mieć swój honor. Nie, że nie udało mi się tam dostać - ja tam już po prostu nie chcę, o!

Szłam Łódzką z moim przyjacielem - wybieraliśmy się na Gajową, by dokończyć tamtejszy ciąg kamienic. Po drodze pojawił się wątek mojej wieżyczkowej kamienicy i nieśmiały pomysł, by do niej zajrzeć. Z rozpaczą wyjawiłam towarzyszowi, iż kamienica najwyraźniej mnie nie chce i zapewne jest zamknięta - tu, na dowód postanowiłam efektownie pchnąć drzwi. I nieomal wpadłam do środka :). Poczułam się jak mysz, która jakimś cudem wpadła do spichlerza - "Mogę stąd już nawet nie wychodzić, mam wszystko, czego mi potrzeba!". Wyjątkowo, postanowiłam zacząć zwiedzanie i fotografowanie od środka budynku, a nie od fasady. Skoro już mi się udało wejść... nie, nie będę ryzykować.

Wielkie, wielkie emocje. Wchodzę. Hm. No nie powala, baaaardzo standardowa posadzka. Nie wiem, czego się spodziewałam, może disney'owskiego designu :P? Drzwi wejściowe ratują sytuację. Piękna secesja, wyjątkowe zdobienia - nie przypominam sobie, bym widziała na Hubach coś podobnego, więc to taki lokalny unikat.

A na ścianach łyso. Na suficie też. Marmurek z łuszczącej się farby i lekkich przybrudzeń. No nie ukrywam, byłam w szoku. To tak, jakby dostać na urodziny cudowny, cudowny tort... z kartonu. Na szczęście poszłam dalej. Przy przejściu z holu do klatki schodowej znalazłam coś takiego.

I JA SIĘ PYTAM: GDZIE JEST RESZTA?! ;( To były jedyne zdobienia, jakie znalazłam w tym budynku. No, nie licząc rzeźbień w drewnianej poręczy.

Stolarka drzwiowa zazwyczaj oryginalna, nowe drzwi tylko tam, gdzie mieszkania zostały podzielone. Ilość antysemickich i innych "hejterskich" bazgrołów na ścianach - zatrważająca, aż się smutno robi. Ale przyznam, że to nie tym kamienica zapadnie mi w pamięć. Pierwszy raz w życiu widziałam coś takiego i nie mam pojęcia ani jak to się stało, ani po co: o co chodzi z tymi różnokolorowymi paskami farby?!

Jakkolwiek to nie zabrzmi: wszystko, co ta kamienica ma interesującego, ma na wierzchu. Dlatego z ulgą, że już opuszczamy klatkę schodową, zabieram się za fasadę.

Ślady po kulach są, ale jest ich tak niewiele, że można pomyśleć, iż kamienica była po wojnie remontowana. Z tego, co widzę, remontowano jedynie balkony i zmieniono dach na mojej wieżyczce. Zdobienia fasady nie są obfite - to raczej stonowana elegancja ;). Im wyżej, tym bardziej ozdobnie. A "na niebie" już tylko Słońce.

A wiecie, co znalazłam na ramach okiennych? Cyrkle. A jak się przyczaiły! Moje krótkowzroczne oczy dojrzały je dopiero na zdjęciach.

Do mojej listy do zrobienia dodaję "symbole masońskie". Będą tuż po "historii architektury". Żeby mi jeszcze życia na to wszystko starczyło... :)

Zapraszam do galerii!

Blog Day 2011. Aż słów mi brak!

2011-08-31T23:45:00.001+02:00

Szanowni Kamienicofile,

z największą dumą i radością informuję Was, że Wrocławskie kamienice zajęły pierwsze miejsce w kategorii "miasto-region" konkursu Blog Day 2011.

Moja wrodzona gadatliwość wzięła wolne. Nie wiem, co powiedzieć. Oczywiście, że dziękuję i nie spodziewałam się, a jakże! Gratuluję serdecznie wszystkim finalistom i twórcom blogów nagrodzonych. Żałuję jedynie, że nie mogłam być przy ogłaszaniu wyników (Kamilu, bardzo dziękuję za pomoc!), ale jestem w tej chwili kilkaset kilometrów od mojego ukochanego Wrocławia i jego kamienic...

Blog Day 2011

2011-08-28T11:34:00.001+02:00

Przyznam, że kompletnie się tego nie spodziewałam, więc tym większa jest moja radość. Wrocławskie kamienice znalazły się w zacnym finałowym gronie konkursu Blog Day 2011. Czytaj...

To dla mnie ogromne wyróżnienie, nie sądziłam, że mój blog będzie w stanie zainteresować większą grupę czytelników. Zwłaszcza, że nie pokazuję tylko tych najpiękniejszych, najbardziej reprezentatywnych kamienic, ale także takie, do których strach wejść...

Wielkie podziękowania należą się Kamili i Maciejowi, którzy namówili mnie do wzięcia udziału w tym konkursie :) Buziaki dla Was!

Dziękuję także za wszystkie maile, które do mnie piszecie. Dziękuję - coraz śmielej pojawiającym się - komentującym. Uwielbiam feedback w każdej formie, bo dzięki temu wiem, że moje pisanie ma sens.

:)

ul. Wesoła 11a

2011-08-14T21:24:00.001+02:00

Dzielnica: Krzyki
Osiedle: Huby
Ulica: Wesoła, dawniej: Augustastrasse - swą nazwą upamiętniała niemiecką cesarzową Augustę, żonę Wilhelma I. Obecnie, ta niegdyś bogata i niezwykle długa ulica, podzielona jest na ul. Wesołą, ul. Marka Petrusewicza, ul. Pabianicką i ul. Szczęśliwą.

Wesoła 11a

Z tymi ulicami, to coś tu jest pomieszane. Nie wiem, dlaczego kamienice stojące przy "odciętym" przez blok fragmencie Ciepłej stoją już ponoć przy Wesołej.

Pokaż Kamienice na większej mapie

Moje niedowierzanie pogłębia numer 29, który znalazłam na fasadzie kamienicy opisanej jako ul. Wesoła 11a. Tak, zdecydowanie czegoś tu nie rozumiem.

ul. Wesoła 11a, a może ul. Ciepła/Gottschallstrasse 29?

Przy TYM FRAGMENCIE (tak to nazwijmy) ulicy stoją sobie trzy kamieniczki, otoczone wrogim morzem blokowisk. Dwie z nich straszą, a trzecią wyremontowano. Jako że nadarzyła się okazja, by zerknąć do środka, a zupełnie przypadkiem miałam ze sobą aparat... ;)

Fasadę pomalowano na kolor mokrego piasku. Parter jest ciemniejszy. Tą samą ciemną farbą niejako wyznaczono piony z - w sumie - ośmioma balkonami oraz stiukowe zdobienia. Kamienica ma parter i cztery piętra, ale to okazało się dla kogoś za mało - po prawej stronie z dachu wystaje dwuokienna nadstaweczka-przybudóweczka.

ul. Wesoła 11a od frontu

Przy okazji remontu wymieniono wszystkie okna, dzięki czemu kamienica prezentuje się całkiem "kompletnie" i świeżo. Świeżo jest także w środku. Hol onieśmiela marmurami i sklepieniem. Wandale też chyba w zachwycie, bo namierzyłam zaledwie jedną kreskę nabazgraną markerem na ścianie. To, jak kamienica wyglądała przed remontem, możecie zobaczyć tutaj i tutaj . Jest różnica - aż miło spojrzeć.

Oryginalna stolarka drzwiowa - bądź jej baaardzo wierna kopia, nie umiem jednoznacznie stwierdzić - zachowała się tylko na parterze. Wyżej jest już współcześnie, choć - na szczęście - jednakowo i "drewnopodobnie".Ale, że ja zawsze się muszę do czegoś przyczepić, to i tym razem nie zrobię wyjątku. Prawdopodobnie schody były w tak tragicznym stanie, że musiały przejść całkowity remont. I w ten oto sposób w środku budynku z 1909 roku wisi sobie klatka schodowa wyglądająca jak z plastiku. Panele? Jakieś dziwne drewno? Nie wiem, co to jest, ale jest zbyt jasne, zbyt... wygładzone? i zbyt marnej jakości (na niższych piętrach jest już znacznie powycierane), by tam w ogóle być. Szkoda. Taka ładna klatka schodowa z duszą...

ul. Wesoła 11a - klatka schodowa

Rzuca się w oczy bałagan na schodach. Papierki, pudełeczka, śmieci... Dozorczyni ma urlop, czy po prostu nie nadąża? Na ten bałagan spuściłam litościwie zasłonę obróbki graficznej, by nie psuć Wam doznań estetycznych.

Nie znalazłszy wewnątrz budynku niczego, co by mnie jakoś szczególnie zainteresowało, ruszyłam na podwórko. A tu ciekawie, bo aż trzy piony balkonów. Na samym podwórzu, w cieniu pięknego, ogromnego drzewa wypoczywała grupka mieszkańców kamienicy. Sielsko. :)

Zrobiłam zdjęcia, obejrzałam, co się dało i wróciłam do mojego ciasnego, betonowego blokowiska. :(

Weltschmerz straszliwy...

GALERIA

ul. Krasińskiego 21/23

2011-08-04T14:14:00.004+02:00

Dzielnica: Krzyki
Osiedle: Przedmieście Oławskie

Ulica: ul. Zygmunta Krasińskiego, dawniej: Feldstrasse

Krasińskiego 21/23

Trochę to trwało. Trzy tygodnie obrabiania zdjęć to chyba mój rekord, ale to wyjątkowa sytuacja. Bo i kamienica wyjątkowa. Moja absolutna faworytka, nieustające źródło zachwytów i marzenie wielu nocy bezsennych ;). Widujemy się przez większość roku akademickiego, ponieważ stoi ona przy trasie autobusów 145 i 146. Hm, to też wyjaśnia dlaczego w drodze na uczelnie zawsze zajmuję w autobusie strategiczne miejsce: pozycja "na glonojada" - zachwyconego glonojada, dodajmy - przy oknie po lewej stronie pojazdu. Nie sugeruję, że nie ma we Wrocławiu piękniejszych kamienic. Wszystkie są piękne. Ale ta po prostu do mnie mówi ;).

Janusz Dobesz pisał o niej w pierwszym tomie "Architektury Wrocławia" jako o przykładzie popularnego jeszcze w początkach XX wieku stylu gotyckiego w wersji secesyjnej. Kamienica została zaprojektowana w 1899 roku przez firmę mistrzów murarskich Steinera i Linderta. Okrasili oni fasadę kamieniczki przebogatą ornamentyką. Z całego tego gąszczu łypią na przechodniów wyjątkowo szkaradne aniołki... Wśród zdobień wypatrzyłam liczne cyrkle (nawet na ramach okiennych!), trójkąty i węgielnice, więc nie zdziwię się, jeśli i te skrzydlate paskudki mają coś wspólnego z wolnomularstwem. Może to już paranoja, ale czy ten jegomość nie opiera swej obłej stópki o węgielnicę?

Nie wiem, nie wiem. Ale wiem jedno: są tak koszmarne, aż słodkie. Paradoksalnie, czas i zniszczenie chyba im służą... Boję się myśleć, jak by wyglądały pomalowane na kaczuszkowy, czy inny ugier ;).

Przyglądanie się ornamentyce fasady gwarantuje niezapomniany oczopląs, który może przeszkodzić w jasnej ocenie sytuacji ;). A na uwagę zasługuje też cudna symetria - dwa dwupiętrowe wykusze, każdy z przyłączonymi dwoma balkonami. Na parterze dwie loggie i dwa balkony. I balkon na pierwszym piętrze, "w centrum" fasady.

Brama wejściowa jest ogromna, z cudną, praktycznie niezniszczoną posadzką.

Drzwi nieco ucierpiały, ale nadal zachwycają.Podejrzewam, że kiedyś musiały mieć szybę/witraż zamiast blachy w środku. Tak wielki hol wymagał raczej dobrego oświetlenia.

Z holu można skręcić w prawo - do bramy nr 21, w lewo - do bramy nr 23, albo iść prosto - na podwórze. Dzięki życzliwości jednego z lokatorów bramy nr 21 (raz jeszcze - d z i ę k u j ę !) udało mi się wejść do środka. Klatka schodowa łuszczy się smętnie, a schody uginają, ale piękna stolarka drzwiowa i niesamowity widok na podwórze sprawiają, że o tych niedogodnościach się zapomina. W niektórych drzwiach zachowały się nawet ozdobne szybki!

Zaskoczyło mnie, jak cicho i pusto jest w tej kamienicy. Przejeżdżając koło niej autobusem, można odnieść wrażenie, że spora część mieszkań jest pusta. Jako że pozory mylą, podejrzewałam, że mieszkania mogą być po prostu zaniedbane. Udało mi się porozmawiać z kilkoma mieszkankami kamienic przy ul. Krasińskiego - z ich opowieści wynika, że przy tej ulicy znajduje się około 30 pustostanów - kilka z nich jest w tej kamienicy! (Nawet, jeśli to liczba mocno przesadzona, to... ) Co więcej, kamienica ma być remontowana. W 2012? 2013? 2014? Tu już panie mieszały się w zeznaniach.

Przez szybę na podwórze...

Nie wiem, kto mieszka w bramie 23, ale najwyraźniej nie wychodzi za dnia - nie udało mi się dopaść żadnego z wchodzących czy wychodzących lokatorów, więc po zdjęcia tamtejszej klatki schodowej będę musiała jeszcze wrócić.

O porażce z nr 23 zapomniałam dość szybko. Pomogło niecodzienne podwórze. Pięknie ukwiecone balkony z kutymi balustradami, zdobienia, wykusze. Niesamowity klimat. Rzuca się w oczy omszałe wzniesienie na środku - ex-fontanna? To była moja pierwsza myśl. Moje przypuszczenia potwierdziła mieszkanka oficyny nr 21. Ponoć fontanna stała tu jeszcze po wojnie. "Przydała się" dopiero później...

Wejście do oficyny nr 21 prezentuje się bardzo okazale. Fasada też nie jest zniszczona, najwyżej lekko "postarzona" przez gołębie. (Swoją drogą, jeden z nich najwyraźniej dokonał żywota przy tej precyzyjnej robocie, bo tkwił przed bramą jak swoiste memento mori... Wybaczcie, ale wyfotoszopowałam go - zdecydowanie wolę carpe diem...). Wewnątrz już niestety strasznie. Zwłaszcza schody są przerażające - zdają się wyginać we wszystkie strony. Roztańczona balustrada, powyginane stopnie, płaty odpadającej farby - nie uświadczycie tam pionu i poziomu, it's alive and kicking! Napotkana lokatorka oficyny również z nadzieją wspominała o planowanym remoncie budynku. Jego mieszkańcom i samej kamienicy życzę tego z całego serca.

Zapraszam do galerii!

FASADA KAMIENIC 21-23

HOL

KLATKA SCHODOWA nr 21

PODWÓRZE

OFICYNA nr 21

OFICYNA nr 21 -widok od Podwala

ul. Gliniana 58

2011-07-08T16:18:00.000+02:00

Dzielnica: Krzyki

Osiedle: Huby
Ulica: Gliniana, dawniej: Lehmgruben Strasse.

Gliniana 58

Numer 58 nie był nigdy remontowany. Od jednej z lokatorek dowiedziałam się, że wymieniono jedynie dach (dzięki czemu strych nie popadł w zapomnienie, a mieszkańcy zyskali przestronną suszarnię) i bramę wejściową (która swą nowością kole w oczy okoliczna chuliganerię). Na tej stronie znalazłam informację, że remontowane były także balkony. Jeśli faktycznie były, to przez tych 6 lat zdążyły się zakamuflować.

Kamienica powstała około 1906 roku - ponoć taka informacja była widoczna na progu przed bramą. Teraz napisu już nie ma, a kamienica dostojnie się sypie. Od strony wejścia nie jest tragicznie, ale podwórze straszy całkiem przekonująco.

Po przeciwnej stronie ulicy stoi już ładnie wyremontowana kamieniczka, a w obliczu odchamiania, khm, tzn. rewitalizacji ;) ul. Hubskiej, może i Glinianą się ktoś zainteresuje?

ul. Norwida 11

2011-06-29T23:00:00.000+02:00

Dzielnica: Śródmieście
Osiedle: Plac Grunwaldzki
Ulica: Norwida Cypriana Kamila, dawniej: Hansastrasse

Norwida 11

Spacerując w okolicach Pasażu Grunwaldzkiego warto zajrzeć na ulicę Norwida. Miłośnicy kamienic mogą się tu poczuć jak dzieci w cukierni ;-)... Wojenna zawierucha była nadzwyczaj łaskawa dla Hansastrasse. A dla ulicy Norwida łaskawi są z kolei sami wrocławianie. Częstym widokiem w "kamienicowych" okolicach jest bałagan, wąskie chodniki, brak zieleni, horrorowe podwórza - na Norwida tego nie uświadczycie. A jeśli już, to w znikomej dawce... i pewnie niedługo będzie jeszcze piękniej.

Wzdłuż ulicy rosną drzewa! Prawdziwe! Zachwycałam się nimi dopóki nie podjęłam rozpaczliwej próby uchwycenia całej fasady kamienicy nr 11. Nie udało się. Drzewa, skromnych możliwości aparat, niewielka odległość na jaką mogłam się odsunąć od fasady (przecież nie wyburzę kamienic po drugiej stronie ulicy, żeby zrobić zdjęcie...) , a na koniec pogoda (zaczęła się dość paskudna burza). Trzeba się było ewakuować. Jak zwykle w takich przypadkach odsyłam Was do skarbnicy portalu Wratislaviae Amici, gdzie możecie zobaczyć jak kamienica wyglądała jeszcze przed wojną, jak wyglądała po wojnie, a przed remontem oraz jak jej fasada prezentuje się obecnie. Nie wiem, jak na Was, ale na mnie porównanie tych trzech zdjęć wywarło ogromne wrażenie. I nie chodzi mi o nr 2 vs zdjęcie nr 3. Na pierwszej fotografii w oknach i na balkonach są mieszkańcy tej kamienicy...! Ich już nie ma, Breslau już nie ma, a kamienica, w nowej szacie, stoi dalej. We Wrocławiu. Dziwne to wszystko i trochę magiczne :-).

Ale do rzeczy. Ponoć kamienica była najbardziej zniszczoną na całej ulicy. Po tych czasach ślad już zaginął. Fasada nie straciła nic ze swych detali. Nie wiem, jak wyglądały jej kolory pierwotnie. Obecne trochę mnie rażą, ale to kwestia gustu. Po kilku dniach przypatrywania się zdjęciom stwierdziłam, że w sumie może być.


ul. Norwida 11 - fasada

W całym budynku wymieniono okna (także na klatkach schodowych) - co za radość dla oczu! Nie dość, że wszystkie są w tym samym stylu, to styl ów nawiązuje do tego, jak wyglądały niegdysiejsze okna!

Po lewej stronie od bramy wejściowej, w holu mieszkańcy maja swoje małe przejście do Narnii. A przynajmniej tak to wygląda... Coś jak dorodna drewniana szafa (a może po prostu ogromna futryna wystająca ze ściany?), zamknięta na skobel z kłódką, pokryta solidną warstwą farby olejnej. Drzwi zalotnie się nie domykają, a ze środka wionie chłód. Zapewne to jakaś komórka lub zejście do piwnicy, ale miło pomarzyć...

Sufit - ... jest. Podobnie schody i stolarka drzwiowa. Wszystko czeka na przywrócenie dawnej świetności.

Na podwórze wyszłam bardziej z przyzwyczajenia niż z ciekawości, a tu miła niespodzianka. Jest baaardzo nietypowe. Zielono i ładnie. I nieustannie pięknieje - podobne "zabiegi" jak nr 11 przechodzą właśnie sąsiednie kamienice. Ale tu już odsyłam do zdjęć.

ul. Nehringa 5

2011-06-25T02:11:00.002+02:00

Dzielnica: Śródmieście
Osiedle: Plac Grunwaldzki
Ulica: Nehringa Władysława, dawniej: Marienstrasse

Nehringa 5

Żeby nie było, że na Placu Grunwaldzkim wszystkie kamienice są w tym samym stylu (klinkier + imponujące obramienia okienne), odwiedziłam tę przy Nehringa 5. Może nie ocieka przepychem, ale z pewnością zasługuje na uwagę.

Fasada niezwykle stonowana - nie ma wykuszy, balkonów, a zdobienia są bardzo skromne. W oczy rzucają się głównie trzy maszkarony oraz wdzięczna piątka nad bramą wejściową. Po dokładniejszym przyjrzeniu się, można odkryć, iż brzeżne rzędy okien z obu stron budynku są zdobione odrobinę inaczej, niż te wewnętrzne.

Hol woła o pomstę do nieba. Stiuki "zamalowane na gładko". A teraz wszystko się na dodatek łuszczy.

Wewnątrz kamienicy zaskoczyła mnie jeszcze - tym razem pozytywnie - ciekawa kolumna poręczy przy schodach. Solidny kawał drewna, zdecydowanie solidniejszy niż same schody, które powoli, acz bezlitośnie zaczynają ujawniać tajniki swej konstrukcji.

Mieszkania raczej podzielone, a sądząc po ilości ogłoszeń w internecie - większość jest zamieszkana przez studentów. W ogóle, krążąc po sieci dotarłam do sensacyjnych danych dotyczących wielkości mieszkań w tej kamienicy. I do równie sensacyjnych pomysłów na wykorzystanie takiej powierzchni. Oczywiście - podzielić i wynająć! Eksploatacja tego, co jeszcze zostało z tego budynku, trwa w najlepsze...

ul. Piwna 19

2011-06-23T11:45:00.004+02:00

Dzielnica: Śródmieście
Osiedle: Plac Grunwaldzki
Ulica: Piwna, dawniej: Laurentiusstrasse

Piwna 19

Tak było w 2004 roku.

Takie plany ma (miało?) Verity Development.

Tak jest w połowie 2011 roku.


ul. Piwna 19 - fasada

ul. Piwna 19 - rusztowania zabezpieczające

ul. Piwna 19 - okno od podwórza; widać "efektownie" odpadający sufit

Zapraszam do galerii!

ul. Nehringa 14

2011-06-21T23:38:00.003+02:00

Dzielnica: Śródmieście
Osiedle: Plac Grunwaldzki
Ulica: Nehringa Władysława, dawniej: Marienstrasse

Nehringa 14

Kamienice są dobre na wszystko. Na fatalny egzamin (fatalny, doprawdy, fatalny był...) i na kiepską pogodę (jest duszno i pada deszcz) też pomogły. Ta przy ul. Nehringa ładnie wpisuje się w klimat Placu Grunwaldzkiego. Ciekawe obramienia okienne i ślady świetności w holu, czyli lokalna klasyka ;). Nieśmiałe resztki napisów na parterze, ale są zbyt niewyraźne, by cokolwiek odczytać.

Upiorne podwórze - to samo, które podziwiałam przy okazji zwiedzania kamienicy przy Wrocławczyka 42. Jako bonus - szybkie zerknięcie w czeluści piwnic (nie weszłabym tam nawet z dopłatą :P). Wszystko tak, jak w kamienicach bywa.

Niespodzianka kryła się na ostatnich piętrach. Nieładnie oceniać ludzi, a o gustach się nie dyskutuje, więc powiem tylko, ze wyszłam z ul. Nehringa 14 z mieszanką dyzgustu, przerażenia i niedowierzania na twarzy.

A Wy? Jak bardzo skrzywdzilibyście sąsiada, który swoje zapędy dekoratorskie realizuje w przestrzeni wspólnej? ;)
Zapraszam do galerii!

ul. Przestrzenna 40

2011-06-04T01:58:00.001+02:00

Dzielnica: Krzyki

Osiedle: Huby

Ulica: Przestrzenna, dawniej: Goethestrasse - wytyczona w 1871 r i na cześć swego założyciela nazwana Pintostrasse. W późniejszych latach wielokrotnie zmieniała właścicieli. Jej budowę zakończono ostatecznie w 1887 r. i wówczas nadano jej nazwę Goethestrasse. Po wojnie ulicę przemianowano na Wielką, a w 1974 r. podzielono na ul. Wielką i ul. Przestrzenną.

Przestrzenna 40

2007: Remont elewacji i balkonów kamienicy przy ul. Przestrzennej 40.

2010: Wrocław, pow. wrocławski, fasada kamienicy, położonej przy ul. Przestrzennej 40, została wpisana do rejestru zabytków decyzją z dnia 21.01.2010 r. nr rejestru A/1545.

2011: Stoi i straszy.

W internecie znalazłam tylko dwie sensowne informacje na temat tego budynku: powstał w 1911 roku według projektu Hansa Schiebke. Może powinno to na mnie zrobić wrażenie, ale jestem tylko małym laikiem i nie mam pojęcia, kim ten pan był i czym się jeszcze wsławił. Nie wiem też, w czym kamienica z Przestrzennej jest tak wybitna, że zasłużyła na wpis do rejestru zabytków. Z drugiej strony, nie podejrzewam, by ten zaszczyt jej na dobre wyszedł (koszty remontów z konserwatorem patrzącym przez ramię idą zdecydowanie w górę, więc niektórzy zrezygnują z nich całkiem, a budynek posypie się do reszty...).

Fasada upstrzona dziurami po kulach. Dość makabrycznie kontrastuje to z np. portalem bramy, który ozdobiony jest całą obfitością owoców. Moim absolutnym faworytem są dorodne gruszki.

Na niskim parterze/w wysokiej suterenie po lewej stronie zagnieździł się second hand. Po prawej stronie nie ma nic - okna zabite dechami. I chyba nic tam nie było od wojny. Przed kamienicą stoi typowa kioskowa buda. Nie lepiej by było zagospodarować miejsce w budynku...? Ale rodacy najwyraźniej cenią sobie tę swoją "niezależność" i uwielbiają, jak to określił ktoś znajomy, uroczo-chaotyczne i kozackie podejście do przestrzeni.

Tutaj kilka słów komentarza: zdjęcia elewacji robiłam wczesną wiosną - stąd bezlistne drzewa na fotografiach. Do środka budynku udało mi się dostać dopiero dwa miesiące później. (Niedziałający domofon, ALE sprawny zamek w drzwiach. Brak żywej duszy wchodzącej do kamienicy. Godzinne wyczekiwania.) Myślałam, że zakwitnę ze szczęścia, gdy w pewien upalny dzień, ktoś z lokatorów postanowił przewietrzyć na klatce schodowej i zostawił bramę szeroko otwartą...

I to był koniec mojego tryumfu. Bo klatka schodowa... No, czysta. Fajnie oświetlona. I mieszkań jakoś drastycznie podzielonych nie zauważyłam. To tyle.

ul. Wrocławczyka 42

2011-05-19T23:29:00.001+02:00

Dzielnica: Śródmieście
Osiedle: Plac Grunwaldzki
Ulica: Michała Wrocławczyka, dawniej: Paulstraße - ulica wytyczona w 1875 roku przez Juliusa Schottländera.

Wrocławczyka 42

Te zdjęcia robiłam na początku maja. Naczekały się na dysku, bo było ich tyle, że nie wiedziałam, które wybrać - które najsprawiedliwiej ukażą wygląd tego budynku. Ostatecznie postanowiłam wrzucić niemal wszystkie...

Kamienica jest o g r o m n a. Mój aparat poległ przy próbie uwiecznienia tegoż ogromu, więc całość fasady od strony ul. Wrocławczyka polecam podziwiać na zdjęciu ze strony portalu Wratislaviae Amici. Ilość zdobień sprawiła, że zaniemówiłam. I "zaniemawiam" dalej ;). Po prostu popatrzcie!

Mam poważne wyrzuty sumienia, że wybrałam się tam z, delikatnie mówiąc, średniej jakości aparatem. Wiele z tych detali widać dopiero na porządnym powiększeniu. Po cichu liczę, że klikniecie, by zobaczyć pełną rozdzielczość zdjęć w galerii...

Koniec tego dobrego - reszta w galerii.

Cudne ornamenty to nie wszystko. Kamienica od strony ul. Nehringa szykuje więcej niespodzianek. Poniemieckie napisy! (Tak, tak, piszczę i podskakuję z emocji, a Wy? ;)). Wygląda na to, że mieszkańcy Breslau mogli dokonać tu zakupów "jak w młynie".


Wie in der Muhle

Napisy są nieźle zachowane i prawdopodobnie dobrze znane wszystkim kamienicofilom wrocławskim, ale na wszelki wypadek, gdyby jednak ktoś nie widział ;) - ponownie namawiam do odwiedzenia galerii.
Nacieszywszy się fasadą i napisami ruszyłam do holu. I znów uśmiech jak u dziecka w cukierni. A jednocześnie frustracja, że ani lepszego aparatu, ani statywu... Ostatecznie zdecydowałam się zademonstrować wersję, nazwijmy to dumnie, wideo.

Dalsza cześć klatki schodowej prezentuje się zaskakująco prosto, skromnie. Naturalnie, większość mieszkań podzielono na mniejsze (żegnaj, oryginalna stolarko drzwiowa). Prawdopodobnie po to, by położyć kres częstym zaginięciom lokatorów w ich własnych mieszkaniach :P (boje się zastanawiać, ile pierwotnie miały metrów, bo, jak wspominałam, kamienica jest bardzo duża). Ściany łuszczą się radośnie, ale standardowo. Da się przeżyć. Gorzej z podwórzem. Smutno, szaro, betonowo. Rola w horrorze lub filmie wojennym gwarantowana. Ale czy taka drobnostka byłaby w stanie obrzydzić komukolwiek mieszkanie w takiej kamienicy... ;))?

Zapraszam do galerii!

ul. Ciepła 8

2011-05-01T00:38:00.000+02:00

Dzielnica: Krzyki
Osiedle: Huby
Ulica: Ciepła, dawniej: Gottschall Strasse

Ciepła 8

Ulica Ciepła, gdy nie była jeszcze Ciepłą, tylko Gottschall Strasse, wyglądała przepięknie. Nie żebym to widziała na własne oczy ;) - widziałam jedynie fotografię. (I mogłabym tu zamieścić zdjęcie porównawcze, by pokazać, jak ulica prezentuje się teraz. Ale zły to ptak, co własne gniazdo kala ;), więc powiem tylko, że czasy świetności Ciepła ma już za sobą.)

Do odwiedzenia kamienicy numer 8 zachęcił mnie - zupełnie nieświadomie, biedaczysko - jeden z jej lokatorów... wychodząc z bramy i nie domykając drzwi. Nie przepadam za dzwonieniem do obcych ludzi z prośbą, czy przypadkiem by mnie nie wpuścili, bo chciałabym kilka zdjęć zrobić i NIE, nie napiszę im niczego niecenzuralnego na ścianie, ani nie podpalę wycieraczek, obiecuję! A tutaj okazja trafiła się sama. Nie mogłam jej zmarnować.

Fasada jest zadziwiająco skromna. Widać nie miała opływać ozdobnikami - dopiero lokatorzy postanowili nieco ją... rozweselić - każdy balkon jest w innym kolorze. Poza tym, ozdobny jest portal i brama. Różnorodne kształty okien. Ale ogólnie, jak już mówiłam, bardzo skromnie. W holu trochę secesyjnego kwiecia starannie ukrytego pod zieloną farbą i bazgrołami lokalnej dzieciarni. Gdzieniegdzie oryginalna stolarka drzwiowa. Wszędobylskie, rozbrajające apele do lokatorów i nie-lokatorów. A od podwórza standardowy, hm, eklektyzm.

Moja początkowa euforia z nieoczekiwanego prezentu w postaci otwartej bramy zaczęła już trochę przygasać, kiedy Duch Miasta Wrocławia :P zesłał mi dobrego człowieka pracującego z resztą ekipy przy remoncie jednego z mieszkań w tej kamienicy. Dzięki uprzejmości Panów mogłam przyjrzeć się z bliska temu, jak wygląda praca nad przywracaniem świetności kamienicowemu wnętrzu. Ponoć, wbrew temu, co mi się wydaje, praca do łatwych i przyjemnych nie należy...

Szanowni Czytelnicy, przed Wami mała prapremiera ;) - stiuki, które dopiero niedawno, wygrzebane spod wielu warstw farby, ujrzały światło dzienne i cudna stolarka drzwiowa, która... aż strach pomyśleć, jaki zachwyt może wywołać po renowacji. To nie na moje słabe serce... ;))

ul. Gajowa 54

2011-04-28T00:17:00.000+02:00

Dzielnica: Krzyki
Osiedle: Huby
Ulica: Gajowa, dawniej: Herdain Strasse - początkowo trakt prowadzący do wsi Herdain (Gaj); po przyłączeniu wsi do miasta, trakt nazwano po prostu Herdain Strasse. Za rok wytyczenia ulicy przyjmuje się 1910, choć pierwsze zabudowania pojawiły się tam znacznie wcześniej.

Gajowa 54

Po "małomównym" numerze 56 przyszła pora na bezludny numer 54. Bezludny, ale... pełen życia. Jednak o tym później. Styl fasady pięknie komponuje się z sąsiednimi kamieniczkami. Delikatne secesyjne zdobienia są malowniczo usiane po całej powierzchni budynku - nawet teraz mam dziwne wrażenie, że jakieś detale mi pewnie umknęły i nie uwieczniłam wszystkiego.


Okna w wykuszu - ul. Gajowa 54

A fasada jest już, niestety, wszystkim, co budynkowi zostało. Jest jeszcze trochę stiuków w holu. Reszta śladów świetności - zniszczona (brama wejściowa), przerobiona, (stolarka drzwiowa), wymieniona (okna w większej części budynku) lub... skuta (na fasadzie był kiedyś napis, najprawdopodobniej 'erbaut' - 'zbudowany'). Podczas godzinnej wycieczki po kamienicy nie spotkałam ani żywej duszy, więc losy napisu pozostaną owiane tajemnicą. A tak liczyłam na jakąś siwowłosą i pamiętającą "tamte czasy" lokatorkę...

Erbaut 1906 - ul. Gajowa 54

Kamienica ma też swój mroczny sekret. Ostatnie piętro/strych zamieszkuje columba livia. Czyli dachowy obsrajek. I to nie jeden, o nie! Cała gruchająca familia nawozi schody, parapety, drzwi i okna. KOSZMAR. Na pierwszy rzut oka widać, że nie był to debiutancki i jednorazowy najazd. Pełno piór, odchodów i - zapewne - bakterii i innego świństwa, które te ptaki przenoszą. Jeśli to jakiś ekscentryczny i desperacki sposób odstraszania np. kamienicofilów, to przyznam, że działa. To nieszczęsne ostatnie piętro ogólnie nie wygląda dobrze. Także od podwórza patrząc (moja wyobraźnia podsuwa setki scenariuszy tłumaczących "dlaczego to wygląda tak, jak wygląda", ale żaden nie nadaje się do upublicznienia, a ja za młodu czytałam zdecydowanie za dużo Lovecrafta). Mojego niepokoju nie stłumiła nawet obecność kwiatowych grządek na tymże podwórzu...

ul. Gajowa 56

2011-04-20T01:21:00.002+02:00

Gajowa 56

Na Gajowej jestem niemal codziennie. Dlaczego dopiero teraz zaczęłam fotografować tamtejsze cudeńka? Cóż, życie mnie zmusiło ;). Od kiedy pamiętam, te budynki wyglądały tak samo. Ani nie nadmiernie zdewastowane, ani nie wyremontowane. Wielkie, "stabilne" i niezmienne.

I co...? Właśnie to. Życie.

Tej zimy, w kamienicy nr 56 spadł jeden z balkonów. Żeby więcej się taka tragedia nie powtórzyła, postanowiono... zlikwidować pozostałe. Na miejsce solidnych balustrad wstawiono drewniane płotki (wprawdzie nie pierwszej młodości, ale do zabytkowych kamienic i tak nie pasują...). Szczegółów całej "akcji" - niestety - nie znam. Mieszkańcy kamienicy nr 56 są niezwykle oszczędni w słowach, oschli w kontaktach międzyludzkich i nieśmiali przy zawieraniu nowych znajomości :P. Przez prawie trzy godziny krążyłam po klatce schodowej i podwórzu usiłując dowiedzieć się czegoś więcej na temat budynku od jego lokatorów. Doszłam jedynie do smutnego wniosku, że ś.p. balkony obchodzą mnie bardziej niż obchodzą tamtejszych mieszkańców.

ul. Gajowa 56

W środku kamienica wygląda mniej stabilnie i niezmiennie, niż mi się wydawało. Śmierdzi całkiem standardowo (czego się spodziewać - tyle monopolowych w pobliżu, domofon nie działa, drzwi otwarte każdemu...). Ciemno, brudno, wątłe deski schodów namawiają do przejścia na dietę. A, zapomniałabym, ciekawa stolarka drzwiowa.

Od podwórza - miła niespodzianka. Nie dość, że zdobienia, to nawet i data powstania kamienicy! Cudnie :)

Niebawem kolejne kamieniczki z Gajowej. Oby miały bardziej rozgadanych lokatorów...

ul. Wrocławczyka 37

2011-03-30T16:42:00.000+02:00

Dzielnica: Śródmieście
Osiedle: Plac Grunwaldzki
Ulica: Michała Wrocławczyka, dawniej: Paulstraße - ulica wytyczona w 1875 roku przez Juliusa Schottländera.

Wrocławczyka 37

Dobra passa trwa ;)! Po uroczej kamieniczce przy ul. Polaka 12 odwiedziłam imponujących rozmiarów kamienicę przy ul. Wrocławczyka 37. O tym, że kamienica imponuje nie tylko rozmiarem, przekonałam się po wejściu do środka, ale o tym później...

Fasada budynku jest w tym samym stylu, co przy Polaka 12, z tym, że jest bardziej ozdobna, ma więcej detali. Naturalnie cały urok tkwi w obramieniach okiennych.


ul. Wrocławczyka 37 - widok od frontu

Udało mi się porozmawiać chwilę z przesympatyczną lokatorką kamienicy. Pani ta powiedziała mi, że budynek czeka obecnie na wpisanie do rejestru zabytków. Z jednej strony, to wspaniała wiadomość - może znajdą się pieniądze na odświeżenie fasady? Jest przecież o co walczyć...

ul. Wrocławczyka 37 - detale zdobień

Z drugiej strony - każdy remont przeprowadzany pod opieką konserwatora bywa (nie jest to regułą, ale...) dłuższy i bardziej kosztowny. A mieszkańcy tej kamienicy, póki co, radzą sobie doskonale sami. Hol, klatka schodowa, podwórze - wszędzie widać wielką dbałość o każdy szczegół. Nowe kafle na podłogach nawiązują do dawnego stylu. Odrestaurowane stiuki cieszą oko. I ta klatka schodowa - w spiralnym kształcie muszli ślimaka...!


ul Wrocławczyka 37 - klatka schodowa

Serce roście ;) patrząc na takie zaangażowanie mieszkańców. O porządek w budynku dbają wszyscy zainteresowani. Zwiedzając podwórze, natknęłam się na małą gromadkę całkiem wypasionych i zadbanych kotów - zatem piwniczne zapasy także są skutecznie chronione przed mysimi atakami ;)!

Widok na plac budowy


Budynki UWr

Niestety, jest i łyżka dziegciu w tej beczce miodu. Wstyd się przyznać, ale dokonania budowlane mojej Alma Mater niesamowicie szpecą widok z okien kamienicy. Odwieczny plac budowy, na którym powstają naprawdę fatalne konstrukcje... Hm, może tak pisać nie powinnam - każdemu podoba się co innego, a poza tym, trudno wymagać, by obecnie budowano tak, jak ponad 100 lat temu. Ale zatrważająca beztroska, z jaką mieszają się style w tej okolicy nie zaowocowała jeszcze niczym intrygującym, ani tym bardziej przyjemnym dla oka. Pomyśleć, że kiedyś było tam tak pięknie...

Zachęcam do obejrzenia zdjęć w pełnej rozdzielczości - warto!